Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

III K 190/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

M. R.

będąc podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych oraz prowadząc działalność gospodarczą pod adresem: (...) o numerze NIP: (...), działając w krótkich odstępach czasu w okresie od 29 kwietnia 2019 r. do 30 kwietnia 2019 r. w wykonaniu tego samego zamiaru, podała nieprawdę:

⚫

W złożonym w dniu 29.04.2019 r. Naczelnikowi Urzędu (...) zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-36L za 2018 r. na podstawie nierzetelnie prowadzonej księgi przychodów i rozchodów za 2018 r., poprzez zawyżenie przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej o kwotę 991.950,00 zł oraz zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 1.311,374,17 zł,

⚫

W złożonym w dniu 30.04.2019 r. Naczelnikowi Urzędu (...) zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-37 za 2018 r. poprzez zaniżenie przychodu podatnika z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 13 ustawy o kwotę 992.000,00 zł,

Z naruszeniem przepisów art. 119a § 1-3, art. 119c, art. 119d, art. 119e pkt 1 i 2, art. 119f § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2018 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.), art. 7 ustawy z dnia 13 maja 2016 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 846, z późn. zm.), art. 35 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2193) oraz art 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 2 i pkt 3, art. 13 pkt 7, art. 22 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 9 pkt 5, art. 22b ust. 1 pkt 6, art. 27 ust. 1, art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032, z późn. zm.), czym naraziła na uszczuplenie podatek dochodowy od osób fizycznych za 2018 r. na tzw. Kwotę małej wartości w łącznej wysokości 309.063,00 zł, w tym spowodowała narażenie Skarbu Państwa na nienależny zwrot tego podatku w wysokości 217,00 zł,

tj. przestępstwo skarbowe z art. 56 § 1 i w zb. z art. 76 § 1 i 3 w zb. z art. 61 § 1 w zw. z art. 7 § 1 w zw. z art. 6 § 2 k.k.s.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Od 2011 roku M. R. nieprzerwanie jest prezesem zarządu (...) Sp. z o.o. oraz jej większościowym wspólnikiem. Przedmiotem działalności tej spółki była działąlność finansowa usługowa, wspomagająca usługi finansowe, działalność związana z oceną ryzyka i szacowaniem poniesionych strat, działalność agentów i brokerów ubezpieczeniowych, działalność związana z obsługą rynku nieruchomości, działalność prawnicza, rachunkowo-księgowa i doradztwo podatkowe, reklama, badanie rynku i opinii publicznej. Ponadto, M. R. prowadziła agencję wyłączną (...), która stanowiła dla niej główne źródło dochodu.

Od początku 2017 roku trwały rozmowy z zarządem (...). W celu usprawnienia rozmów pomiędzy ubezpieczycielem a 170-cioma właścicielami agencji wyłącznych, zostało powołane Stowarzyszenie (...), w skład zarządu którego weszła M. R.. Rozmowy te były trudne i wszyscy spodziewali się znaczącego pogorszenia warunków współpracy z (...). Przez kilka miesięcy trwał impas w rozmowach, a propozycje finansowe wymieniane między zarządem (...) a przedstawicielami Stowarzyszenia (...) były dla właścicieli agencji wyłącznych bardzo niekorzystne.

M. R. w październiku 2017 roku dokonała rejestracji wzorów wspólnotowych oznaczonych nr (...)- (...) oraz (...)- (...).

We wrześniu i październiku 2017 roku M. R. i D. R., działając na rzecz (...) Sp. z o.o. prowadzili rozmowy z (...) S.A., właścicielem takich marek sklepów jak (...), (...), (...) na temat uruchomienia projektu edukacyjnego dla franczyzobiorców grupy (...) S.A. na temat sukcesji w biznesie.

20 października 2017 roku M. R. dokonała darowizny na rzecz syna D. R. wyżej wymienionych wzorów wspólnotowych.

Następnie, 31 października 2017 roku, D. R. dokonał na rzecz M. R. darowizny tych samych wzorów wspólnotowych. D. R. nie wystąpił o zarejestrowanie siebie jako nowego właściciela tych wzorów.

(...) zawarła umowę z (...) S.A. dotyczącą uruchomienia wyżej opisanego projektu edukacyjnego w listopadzie 2017 roku.

27 listopada 2017 roku w czasie koferencji zorganizowanej w W., (...) poinformował właścicieli agencji wyłącznych o zakończeniu współpracy i wypowiedzeniu wszystkich umów.

Następnie, w 2018 roku M. R. dokonywała odpisów amortyzacyjnych od wartości praw z rejestracji wzorów wspólnotowych w łącznej kwocie 1 311 374,17 zł.

W 2018 roku M. R. w ramach umowy z (...) wraz ze swoimi współpracownikami zatrudnionymi na zasadach business-to-business (B2B) prowadziła szkolenia dla franczyzobiorców (...), pozyskiwała klientów dla swojej Kancelarii, która świadczyła usługi doradcze z zakresu sukcesji w biznesie.

W 2018 roku M. R. wykazywała przychody z działalności gospodarczej w wysokości 992 000 złotych otrzymane od (...) Sp. z o.o. tytułem wystawianych faktur z tytułu "usług profesjonalnego pośrednictwa w interesach" na podstawie zawartych 2 stycznia 2018 roku umów o współpracę.

M. R. nie była karana.

wyjaśnienia M. R.

446-449

zeznania D. R.

522-527

zeznania M. S.

527-529

zeznania J. A.

529-531

zeznania P. M.

531

podatkowa księga przychodów i rozchodów za 2018 rok

5-20

PIT-36L

21-23

dokumentacja dot. rejestracji wzorów wspólnotowych

27-30, 35-79, 104-107, 119-124

kopie aktów notarialnych

31-34

raporty

35-79

informacja z KRS

80-92

umowy o współpracę

108-115

informacja K.

432

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

wyjaśnienia M. R.

Wyjaśnienia oskarżonej Sąd uznał za wiarygodne w takim zakresie, w jakim nie były one sprzeczne z ustalonym przez Sąd stanem faktycznym. Wyjaśnienia te były wiarygodne przede wszystkim, co do okoliczności niespornych: dokonania czynności darowizn, dokonywania odpisów amortyzacyjnych, wystawiania faktur za usługi (...) Sp. z o.o.

Nie były natomiast wiarygodne w zakresie relacjonowanej motywacji do podejmowania ww. działań. Wskazywane przez M. R. przyczyny dokonania darowizny na rzecz syna, a następnie dokonanie darowizny "zwrotnej" przez syna na jej rzecz w uznaniu Sądu nie odpowiadały prawdzie. Oskarżona wskazała, że powodem podarowania synowi wzorów wspólnotowych były plany rozwoju biznesowego (...) Sp. z o.o., polegające na zamiarze stworzenia sieci franczyzowej punktów doradztwa biznesowego, a powodem "zwrotnej darowizny" niepewna sytuacja związana ze współpracą z (...) oraz oświadczenie (...) o przyjęciu warunków współpracy z (...) Sp. z o.o. i braku dostatecznych sił i środków na jednoczesne realizowanie projektu dla (...) i projektu stworzenia sieci franczyzowej.

Przedstawioną przez oskarżoną motywację Sąd uważa za nieprawdziwą z następujących powodów:

Problemy związane ze współpracą z (...) zaczęły się na początku 2017 roku, co wynika zarówno z wyjaśnień oskarżonej, jak i zeznań przesłuchanych świadków. Świadkowie wręcz wskazywali, że już we wrześniu, październiku 2017 roku rozmowy z zarządem (...) szły w złym kierunku, wszyscy spodziewali się istotnego pogorszenia warunków finansowych. Niewątpliwie, świadomość tego musiała mieć oskarżona, skoro była przedstawicielem Stowarzyszenia (...), reprezentującego właścicieli agencji wyłącznych w rozmowach z zarządem, w których uczestniczyła. Mimo tego zatem, że przewidywała istotne pogorszenie warunków tej współpracy, zdecydowała się dokonać darowizny na rzecz swojego syna wzorów wspólnotowych, które następnie, po 11 dniach od dokonania tej darowizny, postanowiła przyjąć od syna z powrotem, mimo, że w zakresie kontaktów z (...) nie nastąpiło jeszcze ostateczne rozstrzygnięcie, o którym wszyscy zostali poinformowani dopiero na konferencji 27 listopada 2017 roku. Nie było zatem takiej zmiany okoliczności dotyczącej współpracy z (...), która mogłaby tłumaczyć dokonane czynności prawne. Fakt, że następnie przewidywania te okazały się słuszne, nie potwierdza stanowiska oskarżonej co do potrzeby powrotu do niej własności wzorów wspólnotowych, skoro stan świadomości, zarówno oskarżonej, jak i jej syna, co do problemów ze współpracą z (...) był taki sam zarówno 20 października 2017 roku, jak i 31 października 2017 roku.

Ponadto, nic nie wskazuje (oprócz oczywiście wyjaśnień oskarżonej i zeznań jej syna), aby pomysł stworzenia sieci franczyzowej punktów doradztwa biznesowego wyszedł poza fazę luźnej koncepcji, o ile w ogóle przed rozpoczęciem postępowania podatkowego taki pomysł się pojawił. W szczególności, nie zostało w żaden sposób udowodnione, że wykonano jakiekolwiek analizy rynku pod kątem stworzenia takiej organizacji, że został opracowany koncept tej franczyzy, aby zaczęła powstawać jakakolwiek dokumentacja prawna związana z taką siecią. Brak jest uzasadnienia ekonomicznego, dla którego budowanie sieci franczyzowej miało się rozpocząć akurat od przekazania synowi w darowiźnie własności wzorów wspólnotowych. Jednocześnie łatwość, z jaką miała przyjść rzekoma rezygnacja z realizacji tego projektu, przemawia za tym, że jeżeli projekt ten w ogóle w październiku 2017 roku w ogóle istniał, to był on tylko nieskonkretyzowanym marzeniem oskarżonej i jej syna, nie usprawiedliwiającym jednak podjętych aktywności.

Powyższe świadczy o tym, że nigdy zamiarem oskarżonej i jej syna nie było przekazanie mu własności tych wzorów wspólnotowych, a jedynym rzeczywistym celem dla dokonania opisanych czynności prawnych było zafałszowanie rzeczywistości i uzyskanie nienależnego uprawnienia do dokonywania odpisów amortyzacyjnych celem uszczuplenia podatku kosztem Skarbu Państwa.

Ponadto, jej wyjaśnienia dotyczące tego, w jaki sposób według niej przebiegała granica pomiędzy jej działalnością jako członka zarządu (...) Sp. z o.o. a jej działalnością jako podmiotu współpracującego na podstawie umowy o współpracę należy uznać za linię obrony, która nie została jednak poparta żadnym przekonującym argumentem ani dowodem.

zeznania D. R.

Zeznania świadka w zakresie, w jakim nie były sprzeczne z ustalonym przez Sąd stanem faktycznym, zostały uznane za wiarygodne. Nie były one wiarygodne w zakresie wskazywanej przez świadka motywacji co do dokonania czynności prawnych darowizn - z tych samych powodów, dla których Sąd w tym zakresie nie dał wiary M. R.. Świadek był w oczywisty sposób zainteresowany, aby składać zeznania korzystne dla jego matki, niemniej, z przyczyn obiektywnych, zeznania te nie mogły zostać uznane za odzwierciedlające rzeczywistość.

zeznania J. A., M. S., P. M.

Zeznania świadków należało uznać za wiarygodne. Brak było podstaw do kwestionowania treści zeznań świadków. Zeznania te zasadniczo potwierdzały, że problemy w relacji z (...) rozpoczęły się już w pierwszej połowie 2017 roku i przewidywania co do dalszych perspektyw współpracy z ubezpieczycielem były negatywne. Świadkowie potwierdzali kwestie, że otrzymywali z (...) Sp. z o.o. wynagrodzenie w formie prowizji, działając jako osobne podmioty gospodarcze i świadcząc usługi na rzecz Kancelarii.

Dokumenty wymienione w części 1.1.1

Dokumenty zgromadzone na etapie postępowania przygotowawczego i sądowego, których autentyczność i wiarygodność nie była kwestionowana przez strony, jak również nie było podstaw do podważania ich wiarygodności z urzędu.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

pozostałe dokumenty, niewymienione w części 1.1.1

Dokumenty te nie miały znaczenia dla ustalenia faktów istotnych w sprawie.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

M. R.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Jak podnosi się w doktrynie, w art. 56 § 1 k.k.s. chodzi wyłącznie o podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy albo niedopełnienie obowiązku zawiadomienia o zmianie danych objętych deklaracją lub oświadczeniem w odniesieniu do takich elementów deklaracji lub oświadczenia, które są istotne z punktu widzenia zobowiązania w danym rodzaju podatku. Chodzi tu więc o takie zdarzenia rzeczywiste, które normy podatkowe uznają za zdarzenia rzutujące na przedmiot lub podstawę opodatkowania.

W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że w podaniu nieprawdy (zatajeniu prawdy), o którym mowa w art. 56 § 2 k.k.s., mieści się również dokonanie nieprawidłowej subsumpcji danego stanu faktycznego pod właściwą normę prawa podatkowego. Używa się tu argumentu, że prawda jest pojęciem normatywnym, a nie czysto faktycznym. Stanowisko takie wyraził także Trybunał Konstytucyjny, wskazując, że pojęcie prawdy nie wyklucza możliwości uznania czegoś (w tym wypadku zeznania podatkowego) za „nieprawdziwe” z tego powodu, że pojęcia kosztów, wydatków czy przychodu są kształtowane jako terminy techniczne prawa podatkowego, a nie wedle intuicji potocznych. Stąd pojęcie prawdy użyte w art. 56 k.k.s. odnosi się również do kwalifikacji danych ujawnianych w deklaracji podatkowej jako wydatków podlegających odliczeniu. „Prawdziwe” lub „nieprawdziwe” w rozumieniu tego przepisu są więc dane wykazane przez podatnika w deklaracji. Dane te muszą być zgodne z rzeczywistością, tzn. ze stanem faktycznym, ale odnoszonym do obowiązków podatkowych, tak jak zostały one zdefiniowane w przepisach dotyczących tego obowiązku (A. Soja [w:] J. Błachut, G. Keler, A. Soja, Kodeks karny skarbowy. Komentarz, Warszawa 2024, art. 56).

Nie umknęło uwadze Sądu, że cytowane wyżej stanowisko, jest zawarte w komentarzu do kodeksu karnego skarbowego autorstwa obrońcy oskarżonej w tym postępowaniu.

Sąd w niniejszym składzie nie podziela wyrażonego w tej lekturze poglądu, by "zastosowanie klauzul przeciwko unikaniu opodatkowania nie mogło skutkować odpowiedzialnością karnoskarbową za oszustwo podatkowe z art. 56 k.k.s., gdy chodzi o realne i rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, które podatnik ujawnia w swoich księgach podatkowych, z wyłączeniem sytuacji, gdy czynności są pozorne, nieważne z mocy prawa lub w ogóle nie miały miejsca".

Skoro w zastosowaniu klauzuli przeciwdziałania unikaniu opodatkowania chodzi o odrzucenie zdarzeń gospodarczych jako sztucznych i nieracjonalnych, a dane przekazywane urzędowi skarbowemu muszą być zgodne z rzeczywistością, tzn. ze stanem faktycznym odnoszonym do obowiązków podatkowych, tak jak zostały one zdefiniowane w przepisach dotyczących tego obowiązku, to nie można zasadnie twierdzić, że podanie urzędowi skarbowemu danych prawdziwych, ale świadomie i celowo zakwalifikowanych niezgodnie z przepisami podatkowymi, aby zataić rzeczywisty obowiązek podatkowy, nie stanowi podania nieprawdy.

Jeśli coś jest sztuczne - to nie jest prawdziwe.

W ocenie Sądu, M. R. świadomie i celowo podała Urzędowi Skarbowemu w złożonych przez siebie deklaracjach nieprawdę. Ma ona wieloletnie doświadczenie biznesowe, ma wyższe wykształcenie (podaje, że jest doktorem prawa), korzysta z pomocy doradców. Obrazą dla jej niewątpliwie ogromnej inteligencji byłoby przyjęcie tezy, że działała ona w usprawiedliwionym przekonaniu o poprawności stosowania przez siebie prawa podatkowego. Ustalony w sprawie stan faktyczny w ocenie Sądu jednoznacznie przemawia za uznaniem, że dokonana darowizna i "darowizna zwrotna" były czynnościami pozornymi, a przeniesienie własności wzorów wspólnotowych na rzecz syna nigdy nie było rzeczywistym zamiarem oskarżonej i jej syna, lecz chodziło tylko i wyłącznie o wykreowanie sytuacji, w której oskarżona będzie mogła dokonywać nienależnych jej odpisów amortyzacyjnych. Ponadto, wystawianie faktur w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej na rzecz prowadzonej przez siebie spółki za świadczenie usług będących podstawową działalnością spółki również nie odzwierciedlało rzeczywistości. Oskarżona usiłowała w swoich wyjaśnieniach wykreować obraz, zgodnie z którym jej aktywność jako członka zarządu miała w istotny sposób różnić się od jej aktywności jako współpracownika na umowie "B2B". Zasadniczo można wyobrazić sobie sytuację, w której członek zarządu wystawi fakturę kierowanej przez siebie spółce i nie będzie to działaniem wypełniającym znamiona oszustwa podatkowego, np. w spółce zajmującej się produkowaniem pieczywa członek zarządu zainstaluje aplikację na komputerze księgowej. Inna byłaby jednak sytuacja, gdyby miał wystawiać faktury za pracę przy zagniataniu ciasta na chleb albo za pozyskiwanie klientów, którym spółka sprzedaje pieczywo. A taka sytuacja jest właśnie w niniejszej sprawie - M. R. jako prezes zarządu kierowanej przez siebie spółki i jej praktycznie jedyny właściciel (wspólnik z 98% kapitału) wystawiała faktury za pozyskiwanie dla niej klientów, czyli do realizowania jej podstawowego przedmiotu działalności.

Należy zwrócić uwagę na stanowisko wyrażone w orzecznictwie, iż "jedyny (lub niemal jedyny) wspólnik spółki z o.o. co do zasady nie może pozostawać z tą spółką w stosunku pracy, gdyż w takim przypadku status wykonawcy pracy (pracownika) zostaje "wchłonięty" przez status właściciela kapitału (pracodawcy). Inaczej mówiąc, tam gdzie status wykonawcy pracy (pracownika) zostaje zdominowany przez właścicielski status wspólnika spółki z o.o. nie może być mowy o zatrudnieniu w ramach stosunku pracy wspólnika, który w takiej sytuacji wykonuje czynności (nawet typowo pracownicze) na rzecz samego siebie (we własnym interesie) i na swoje własne ryzyko produkcyjne, gospodarcze i socjalne. (Wyrok SA we Wrocławiu z 25.11.2016 r., III AUa 1101/16, LEX nr 2196254).

Mając powyższe na uwadze, biorąc pod uwagę, że M. R. jest niemal jedynym wspólnikiem (...), działając na rzecz pozyskiwania klientów dla spółki, działała na rzecz samej siebie, we własnym interesie, na swoje własne ryzyko gospodarcze.

W konsekwencji należy uznać, że poprzez podanie danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym (zawyżenie kosztów amortyzacyjnych, zaniżenie przychodów z działalności wykonywanej osobiście), wprowadziła w błąd organ podatkowy, co spowodowało narażenie Skarbu Państwa na nienależny zwrot podatku w wysokości 217 zł. Kwota ta nie przekracza ustawowego progu, zatem wypełnia znamiona wykroczenia skarbowego w rozumieniu art. 76 § 3 k.k.s.

Zgodnie z art. 53 § 22 k.k.s., księga nierzetelna jest to księga prowadzona niezgodnie ze stanem rzeczywistym. Stosownie do art. 61 § 1 k.k.s. karze podlega ten, kto nierzetelnie

prowadzi księgę. Wobec ustalenia, że M. R. wprowadzała do swojej podatkowej księgi przychodów i rozchodów dane nierzetelne, niezgodne ze stanem rzeczywistym, wypełniła znamiona również i tego przestępstwa skarbowego.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

M. R.

I

I



Sąd uznał oskarżoną za winną popełnienia czynu z art. 56 § 1 k.k.s. w zb. z art. 76 § 1 i 3 k.k.s. w zb. z art. 61 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. Stosownie do art. 7 § 2 k.k.s., podstawą wymierzenia kary w przypadku przypisania czynu wyczerpującego znamiona więcej niż jednego przepisu jest przepis przewidujący karę najsurowszą - w tym wypadku art. 56 § 1 k.k.s.

Sąd uznał za znaczny stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonej czynu, uwzględniając, że działania podjęte przez M. R. naruszyły dobro chronione prawem, jakim jest interes Skarbu Państwa, poprzez naruszenie powszechnego obowiązku płacenia podatków i rzetelnego rozliczania się z fiskusem. Sąd miał na uwadze, że prawidłowe i uczciwe rozliczenia podatkowe stanowią jeden z fundamentów stabilnego wpływu środków do budżetu państwa, a tym samym stabilności całego systemu ekonomicznego kraju. Brak wpływów z tytułu podatków w konsekwencji naraża Skarb Państwa na niemożność regulowania zobowiązań i może przyczynić się do osłabienia bezpieczeństwa obrotu finansowego w państwie – to wszak ze środków budżetowych finansowane są świadczenia emerytalne i rentowe, wydatki sfery budżetowej oraz inwestycje użyteczności publicznej.

Podobnie za znaczny Sąd uznał stopień winy oskarżonej. Oskarżona popełniła zarzucony jej czyn w sposób w pełni świadomy – Sąd nie stwierdził żadnych okoliczności wyłączających winę bądź bezprawność działania. M. R. miała pełną możliwość zachowania się zgodnie z prawem, czego jednak nie uczyniła, podejmując działania zmierzające do zaniżenia rzeczywistego zobowiązania podatkowego.

Znaczny stopień winy i znaczny stopień społecznej szkodliwości przypisanego jej czynu Sąd przyjął za okoliczności obciążające oskarżoną.

Za okoliczności łagodzące Sąd uznał dotychczasową niekaralność oskarżonej.

Powołane powyżej okoliczności łagodzące sprawiły, iż Sąd uznał, że wymiar kary winien mieścić się w bliżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego przez ustawodawcę. Jednocześnie jednak wskazane okoliczności obciążające skłoniły Sąd do przyjęcia, iż kara powinna pozostawać powyżej minimalnego progu. Wobec tego Sąd wymierzył oskarżonej karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 160 złotych.

Sąd stanął na stanowisku, że wymierzona oskarżonej kara jest adekwatna do stopnia zawinienia oraz stopnia społecznej szkodliwości zarzuconych jej czynów. Kara w powyższym wymiarze pozostaje zgodna ze społecznym poczuciem sprawiedliwości i uświadomi oskarżonej zarówno, że jej czyn spotkał się z potępieniem ze strony wymiaru sprawiedliwości, jak też wynikającą stąd nieopłacalność popełniania przestępstw, powstrzymując ją w efekcie od ponownego naruszenia prawa.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Stosownie do art. 627 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 , zasadą jest, że koszty procesu obciążają oskarżonego w przypadku skazania. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie było podstaw do zwolnienia oskarżonej, chociażby częściowo od kosztów postępowania.

Na koszty w niniejszej sprawie złożyły się opłata od grzywny zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach karnych w wysokości 3200 zł, ryczałt za doręczanie korespondencji w kwocie po 20 zł za postępowanie przygotowawcze i sądowe oraz wydatki związane ze stawiennictwem wezwanych na wniosek oskarżonej świadków.

Podpis